คำนี้สำคัญที่สุด พูด และเขียน และกำหนดเป็นประเด็นยุทธศาสตร์การพัฒนามังคุด แต่ยังทำได้ในวงจำกัด
"ผลผลิตล้น" มันล้นอยู่ที่พรหมคีรี ลานสกา ท่าศาลา ร่อนพิบูลย์ ฉวาง ฯลฯ
แต่ไม่เคยล้นที่เชียรใหญ่ หัวไทร ปากพนัง ฟังแล้วเหมือนตอบกวนๆ แต่เป็นความจริง จะชี้ให้เห็นว่า คนที่ยังไม่ได้กินมังคุด ยังเข้าไม่ถึงเยอะมาก ต่างจังหวัดที่ไม่มีพื้นที่ปลูกยังไม่มีขาย หรือมีก็บางที่บางตลาด หรือเฉพาะคนทันสมัย ซื้อออนไลน์ ส่วนคนจ่ายตลาด ยังไม่ได้กิน เป็นเพราะยังขาดการกระจายนี้แหละ
"การกระจาย" ต้องมีวิธี ทั้งส่งรถยนต์ รถสาธารณะ ไปรษณีย์ ขนส่งเอกชน หรือเจ้าของไปส่งเอง (นักการตลาดชุมชน) หลากหลายวิธี รถรั้ว รถเร่ รถพุ่มพวง ฯลฯ ทำได้และสร้างอาชีพได้ แต่ส่วนใหญ่เราจะเลือก "ไม่ทำ" และคอยการช่วยเหลือจากคนอื่น ปีแล้วปีเล่า โดยเฉพาะล้ง หากินกับพวกเรามาตลอด แต่เราก็ยอมเป็นเบี้ยล่างตลอดมาเช่นกัน
ปีนี้โควิดระบาดรุนแรง นักการตลาดชุมชนที่วางแผนไว้ก็ทำงานยาก แต่ยังพยายามขวนขวาย ส่งรถบ้าง และเลือกขายออนไลน์มากขึ้น วิกฤติเป็นโอกาส หลายคนทำได้ดี
เกษตรจังหวัด ทำกล่องเพื่อบริการสมาชิกในการขายออนไลน์ คิดว่ามากแล้ว ทำไป 130,000 ใบ ทำไปทำมา ไม่ทั่วถึง ไม่พอ คิดไม่ถึงจริงๆ แต่ก็ดักทางได้ถูก จะพยายามทำเพิ่มครับ
ได้เวลาที่ทุกคนต้องปรับตัวแล้วละครับ
